8 λόγοι για τους οποίους δεν ακούμε τον άλλον (επικοινωνία με αυτιά ερμητικά κλειστά)

επιμέλεια

ΕΡΣΗ ΜΗΛΙΑΡΑΚΗ

Έχουμε αποκτήσει εκπληκτικές ικανότητες με τον να ανταπεξερχόμαστε ταυτόχρονα με τις επαφές μας στο fb, με το twitter, το instagram, ή το κινητό αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα ότι λαμβάνουμε το μήνυμα.

Είναι εύκολο να προσποιείσαι ότι ακούς ενώ έχεις τα ρολά προκλητικά κατεβασμένα. Δεν αποτελεί νέο ότι κάθε φορά που βλέπουμε μια ταινία, διαβάζουμε ή μας απορροφά κάτι κλείνουμε τον άλλον έξω απ’ τον κόσμο μας. Υπάρχει όμως και η άλλη περίπτωση, να είμαστε εκεί, να συμμετέχουμε στη συζήτηση και στη σχέση αλλά στην ουσία ο άλλος να μιλάει μόνος του.

Η ικανότητα επικοινωνίας είναι μια δεξιότητα όπως το να γράφεις ή να παίζεις μπάλα. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν τη διαθέτεις μπορείς εξασκηθείς και να την αποκτήσεις. Σε αυτό βοηθάει να εντοπίσουμε αρχικά τους κυριότερους λόγους που νομίζουμε ότι ακούμε ενώ δεν το κάνουμε.

Προκατάληψη: Πιστεύουμε εξ αρχής πως εμείς έχουμε δίκιο και ο άλλος άδικο, οπότε αναλωνόμαστε στο να το αποδείξουμε. Αν εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε ή παραιτηθούμε από την ανασφάλεια  ότι  «πρέπει να έχουμε δίκιο» θα καταφέρουμε να ακούσουμε και να κατανοήσουμε την άλλη πλευρά.

Μετάθεση ευθυνών: Είμαστε σίγουροι ότι φταίει ο άλλος για το πρόβλημα. Όμως, το να κάνεις αυτό το πρόβλημα και δικό σου, να αναλάβεις τις ευθύνες σου δηλαδή, είναι η αποτελεσματική εναλλακτική στο παιχνίδι της μετάθεσης ευθυνών.

Ανάγκη θυματοποίησης: Λυπόμαστε τον εαυτό μας και πιστεύουμε ότι οι άλλοι είναι άδικοι μαζί μας, αναίσθητοι και εγωιστές. Αλλά αν ακούγαμε προσεκτικά θα ελαχιστοποιούσαμε τις πιθανότητες να γίνουμε θύματα ή μάρτυρες, κάτι που συμβαίνει όταν βοηθάς, να συντρέχεις και να στηρίζεις τον άλλον χωρίς στην πραγματικότητα να στο έχει ζητήσει ή να έχει συμφωνήσει.

Η ικανότητα επικοινωνίας είναι μια δεξιότητα όπως το να γράφεις ή να παίζεις μπάλα. Αυτό σημαίνει ότι αν δεν τη διαθέτεις μπορείς εξασκηθείς και να την αποκτήσεις.

Θέση άμυνας: Φοβόμαστε τόσο πολύ την κριτική που κλείνουμε τα αυτιά μας σε όποιον εκφράζει κάτι αρνητικό ή διαφορετικό. Αντί να ακούσουμε και να αξιολογήσουμε τις αντιλήψεις του περνάμε κατευθείαν στην άμυνα.

Αντιδραστικότητα: Νιώθουμε άβολα με οδηγίες και υποδείξεις. Χωρίς χειροπιαστές αποδείξεις αποφασίζουμε ότι ο άλλος είναι καταπιεστικός και προσπαθεί να μας χειραγωγήσει, άρα πρέπει να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας πάση θυσία.

Μεγάλες απαιτήσεις: Έχουμε την πεποίθηση ότι αξίζουμε καλύτερη συμπεριφορά και ταραζόμαστε όταν δεν μας φέρονται όπως θεωρούμε ότι μας αρμόζει. Σίγουροι ότι ο άλλος είναι παράλογος και δεν πρέπει να μας το κάνει «αυτό», δεν αντιλαμβανόμαστε τελικά τι μας προσφέρει με αυτή τη συμπεριφορά.

Ιδιοτέλεια: Θέλουμε αυτό που θέλουμε την ώρα που το θέλουμε και αν δεν το πάρουμε γινόμαστε προκλητικοί και είμαστε έτοιμοι να συγκρουστούμε. Δεν μας ενδιαφέρει τι μπορεί να σκέφτεται ή νιώθει ο άλλος και αυτό μας εμποδίζει να τον ακούσουμε.

Εθισμός στη βοήθεια: Έχουμε ανάγκη να ακούσουμε τον άλλον όταν είναι πληγωμένος, απογοητευμένος ή οργισμένος και αμέσως να τον βομβαρδίσουμε με λύσεις. Πιστεύουμε ότι έτσι βοηθάμε παρότι ο άλλος  δεν ζήτησε ούτε συμβουλές, ούτε υποδείξεις- το μόνο που θέλει είναι να τον ακούσουμε.

 

* Βιβλιογραφία: The feeling good handbook, D. D. Burns 

ΣΧΟΛΙΑ

ASTROHEART NEWSLETTER

Εγγραφείτε στο Newsletter του ASTROHEART, για να λαμβάνετε αποκλειστικά E-Books από τον Γιώργο Πανόπουλο

Η εγγραφή έγινε με επιτυχία!