Ο δρόμος ο λιγότερο ταξιδεμένος, Σκοτ Πεκ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

 

Το εξαιρετικό βιβλίο του αμερικανού ψυχίατρου Σκοτ Πεκ, (22.5 1936- 25.9 2005) Ο Δρόμος ο Λιγότερο Ταξιδεμένος (1975), που ενσωματώνει ψυχολογία και πνευματικότητα και   βρίσκεται στην αντίπερα όχθη της new age ανοησίας ξεκινάει με τη φράση:

«Η ζωή είναι δύσκολη».

Και συνεχίζει:

«Οι άνθρωποι δεν βλέπουν βαθιά αυτή την αλήθεια, ότι  η ζωή είναι δύσκολη. Αντί γι΄ αυτό γκρινιάζουν ασταμάτητα με θόρυβο, ή σε χαμηλούς τόνους για τα τεράστια προβλήματα τους, για τα βάρη και τις δυσκολίες της, λες και η ζωή είναι γενικά εύκολη, λες και η ζωή πρέπει να είναι εύκολη.

Εκφράζουν την πίστη τους θορυβώδικα, ή με λεπτό τρόπο, ότι οι δυσκολίες τους αποτελούν ένα μοναδικό είδος δοκιμασίας που δεν έπρεπε να υπάρχει και που, κατά παράδοξο τρόπο έπληξαν εδικά αυτούς, τις οικογένειές τους, το σόι τους, την τάξη τους, το έθνος τους, ή ακόμα και το γένος τους κι όχι άλλους. Τη γνώρισα αυτή τη γκρίνια γιατί έχω κι εγώ σε αυτήν το μερτικό μου.

Η ζωή είναι μια σειρά από προβλήματα. Θέλουμε να γκρινιάζουμε για αυτά ή να τα λύνουμε; Θέλουμε να μάθουμε στα παιδιά μας να τα λύνουν;

Η πειθαρχία είναι μια βασική συλλογή εργαλείων που χρειαζόμαστε για να λύνουμε τα προβλήματα της ζωής. Χωρίς πειθαρχία δεν μπορούμε να γίνουμε τίποτα. Με λίγη πειθαρχία μπορούμε να λύσουμε μόνο λίγα προβλήματα. Με ολική πειθαρχία μπορούμε να λύσουμε όλα τα προβλήματα.

Εκείνο που κάνει τη ζωή δύσκολη είναι το γεγονός ότι η πορεία για την αντιμετώπιση και λύση των προβλημάτων  είναι βασανιστική. Τα προβλήματα μάς προκαλούν έντονο αίσθημα αποστέρησης, ή στενοχώριας, ή μελαγχολίας ή μοναξιάς, ή μεταμέλειας, ή θυμού, ή φόβου βαθιάς ανησυχίας ή άγχους και απελπισίας.  Όλα αυτά είναι δυσάρεστα συναισθήματα  συχνά πολύ δυσάρεστα και τόσο οδυνηρά όσο και οποιοσδήποτε πόνος, μερικές φορές ισοδυναμούν με το χειρότερο είδος σωματικού πόνου. Ακριβώς εξ αιτίας του πόνου που γεννούν μέσα μας γεγονότα ή συγκρούσεις τα ονομάζουμε προβλήματα. Και εφόσον η ζωή θέτει μια σειρά από προβλήματα η ζωή είναι πάντα δύσκολη και γεμάτη λύπες αλλά και χαρές.

Όταν αποφεύγουμε την κανονική ταλαιπωρία που απορρέει από την επαφή μας με τα προβλήματα αποφεύγομε συνάμα και την πρόοδο που απαιτούν από εμάς τα προβλήματα. Παύουμε να προοδεύουμε, μένουμε στάσιμοι. ΚΑΙ χωρίς γιατρειά το ανθρώπινο πνεύμα αρχίζει να μαραζώνει.

Όταν διδάσκουμε στον εαυτό μας και στα παιδιά μας την πειθαρχία μαθαίνουμε στα παιδιά μας και στον εαυτό μας πώς να υποφέρουμε και πώς να προοδεύουμε.

Δεν μπορούμε να λύνουμε τα προβλήματα της ζωής παρά μόνο λύνοντάς τα. Η φράση μπορεί να φανεί ηλιθίως ταυτολογική ή αυτονόητη, ωστόσο ξεπερνά, όπως δείχνουν τα πράγματα, την αντιληπτική μας ικανότητα πολλών. Κι αυτό, διότι πρέπει να αποδεχόμαστε την ευθύνη για ένα πρόβλημα για να μπορέσουμε να το λύσουμε. Δεν μπορούμε να λύσουμε ένα πρόβλημα αν πούμε: «Αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα». Δεν μπορούμε να λύσουμε ένα πρόβλημα αν ελπίζουμε ότι κάποιος άλλος θα το λύσει για μας. Μπορώ να λύσω ένα πρόβλημα μόνο όταν πω: «Αυτό είναι δικό μου πρόβλημα κι εναπόκειται σε μένα να το λύσω».

 

Και κάτι που χρειάζεται να έχουμε πάντα στο μυαλό μας:

«Η αγάπη είναι μια πράξη θέλησης- δηλαδή και επιδίωξη και δράση. Η θέληση προϋποθέτει εκλογή. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να αγαπάμε. Διαλέγουμε να αγαπάμε. Άσχετα από το πόσο νομίζουμε ότι εμπνεόμαστε από αισθήματα αγάπης, αν στην πραγματικότητα δεν αγαπάμε, αυτό οφείλεται στο ότι έχουμε διαλέξει να μην αγαπάμε και συνεπώς δεν αγαπάμε παρά τις καλές μας προθέσεις. Από την άλλη μεριά, όποτε πραγματικά μοχθούμε με στόχο την πνευματική ανάπτυξη, το κάνουμε επειδή έχουμε διαλέξει να το κάνουμε. Η εκλογή μας να αγαπάμε έχει γίνει.

«Η δεύτερη συνηθέστερη λαθεμένη αντίληψη σχετικά με την αγάπη είναι η ιδέα ότι η εξάρτηση είναι αγάπη. Ένα τέτοιο άτομο λέει « Δεν θέλω να ζήσω, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το σύζυγο ( τη γυναίκα, τον φίλο, την φιλενάδα) μου τον/την αγαπώ τόσο πολύ». Κι όταν του απαντώ, όπως κάνω συχνά: «Πέφτεις έξω. Δεν αγαπάς τον άντρα, ή τη γυναίκα σου, το φίλο ή την φιλενάδα σου».» «Τι εννοείς;» έρχεται η θυμωμένη ερώτηση. «Σου είπα ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν/ην». Προσπαθώ να εξηγήσω: «Αυτό που λες είναι παρασιτισμός, όχι αγάπη. Όταν έχεις ανάγκη ένα άλλο άτομο για να επιβιώσεις, είσαι ένα παράσιτο αυτού του ατόμου. Δεν υπάρχει εκλογή, δεν υπάρχει ελευθερία στις σχέσεις σου. Είναι ζήτημα ανάγκης, όχι αγάπης. Η αγάπη είναι ελεύθερη εκλογή. Δύο άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλο μόνο όταν είναι ικανοί να ζουν ο ένας χωρίς τον άλλο αλλά διαλέγουν να ζήσουν ο ένας με τον άλλο».

 

ΣΧΟΛΙΑ

ASTROHEART NEWSLETTER

Εγγραφείτε στο Newsletter του ASTROHEART, για να λαμβάνετε αποκλειστικά E-Books από τον Γιώργο Πανόπουλο

Η εγγραφή έγινε με επιτυχία!