Xωρίς τίτλο

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Βρίσκεσαι σ’ εκείνο το σημείο που οι παλιές σχέσεις πεθαίνουν,
οι άνθρωποι φεύγουν,
το σπίτι που ζεις, οι άνθρωποι που αγαπάς,
τα πράγματα που κάποτε σε ευχαριστούσαν, η δουλειά που ήθελες,
οι ιδέες, τα πιστεύω που κρατούσες στο στήθος σου- όλα φεύγουν.

Είναι τρομακτικό.
Τρέμεις που δεν ξέρεις πώς να αφήσεις πίσω τη παλιά σου ζωή,
που δεν κολλάς με κανένα και τίποτα,
που τα ρούχα που φοράς σου φαίνονται απαίσια και θέλεις να τα αλλάξεις.

Χρειάζεται να προχωρήσεις με ελάχιστα,
με την κόρα από το ψωμί,
χωρίς θεό και αυταπάτες.

Τίποτα από ό,τι είχε σημασία δεν έχει πια.
Τίποτα δεν σου κάνει.
Δεν χρειάζεσαι πια να ευχαριστήσεις κάποιο.

Δεν  χρειάζεσαι καν κάποιο για να σε ευχαριστήσει.
Δεν υπάρχει κανένας να του πεις ψέματα, να ακούσεις ψέματα
ούτε να υποκριθείς, να προστατεύσεις, ή να νοιαστείς.

Μόνο ο πυρήνας σου έχει μείνει
που περιέχει ένα στίχο με αλλόκοτες λέξεις
μια κακοφωνία σα μουσική,
ένα κουτσουρεμένο έρωτα και μια γδαρμένη από γυαλόχαρτο ελπίδα.

Να ζήσεις ζωντανός με κάθε κόστος είναι το στοίχημα
να μπήξεις τα νύχια σου στη ζωή και να προχωρήσεις
με μια αλήθεια που τρεμοσβήνει χωρίς να σβήνει.

Να είμαι αλήθεια
Να αντέχω στον πόνο
Να αφήσω τον κόσμο να μπει από όλους μου τους πόρους
την ώρα που τα δάκρυα θα μετοικούν σε άλλα μάτια.

TAGS:

ΣΧΟΛΙΑ